Επιτρέψτε μου, να προσθέσω στις Πατρικές μας Νουθεσίες, ένα τροπάριο της Λιτής, της Εορτής των Θεοφανείων, το οποίο με εντυπωσίασε και που γράφει:

«Ο αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον,….δίχα πυρός αναχωνεύει, και αναπλάττει άνευ συντρίψεως.»

Ερμηνεία:
«Αυτός που ντύνεται το φως σαν ένδυμα, ….χωρίς φωτιά λιώνει και καθαρίζει, και αναπλάθει χωρίς να συντρίβει.»

Σχόλια:

«δίχα πυρός αναχωνεύει»:
(λιώνει και καθαρίζει χωρίς φωτιά)

Ο χρυσοχόος όταν θέλει να καθαρίσει και διορθώσει ένα χρυσό κατασκεύασμα, το βάζει στην φωτιά, ώστε να λιώσει, να αποβληθούν οι ακαθαρσίες και να ανακατασκευαστεί.

Ο Χριστός, όμως, δεν καθαρίζει και δεν ανακατασκευάζει τον άνθρωπο “λιώνοντάς” τον με βία ή τιμωρία, αλλά τον “αναχωνεύει” με την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Στο Βάπτισμα, ο άνθρωπος καθαρίζεται από την αμαρτία, όχι με την βίαιη καταστροφή, αλλά με θεία δωρεά και έλεος· βυθίζεται στο νερό και ανεβαίνει τρεις φορές (εις το όνομα της Αγίας Τριάδος), “πεθαίνοντας” μυστηριακά -χωρίς να πεθαίνει βιολογικά- και ακολούθως ανασταίνεται, νέος άνθρωπος.

Κάτι παρόμοιο λέει και πιο κάτω:

«αναπλάττει άνευ συντρίψεως»:
(αναπλάθει χωρίς να συντρίβει)

Ο Χριστός ανακαινίζει τον άνθρωπο και τον αναπλάττει, όμως δεν γίνεται με συντριβή και καταστροφή της ανθρώπινης φύσης ή της ελευθερίας.

Ο Χριστός δεν ήρθε να μας διορθώσει, καταστρέφοντάς μας, αλλά αναγεννώντας μας οντολογικά και μυστηριακά.

Παρόμοια μπορούμε να πούμε και για την μετάνοια: Ότι η πνευματική αλλαγή δεν γίνεται με απελπισία ή με βίαιη και αγχωτική αυτοεξουδένωση, αλλά με πλήρη ελπίδα και εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού.

Γένοιτο!