Αδελφοί μου,

ακούγονται διάφορες ονομασίες και θέσεις που προτείνονται από ορισμένους ως λύση του Κυπριακού προβλήματος· ενός προβλήματος που -θα μπορούσε να πει κανείς- ξεκίνησε πριν από 66 χρόνια, από τότε που μας προσφέρθηκε η «λύση» των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου:

Οι ονομασίες και θέσεις που προτείνονται ως λύση του Κυπριακού προβλήματος είναι οι εξής: Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, Λύση Δύο Κρατών, Συνομοσπονδία, Ενιαίο Κράτος κ.λπ.

Ήδη από το 1968 ακουγόταν η φράση «ενδοκυπριακές συνομιλίες» και πάει λέγοντας…

Όμως, ας προσγειωθούμε επιτέλους και ας δούμε το θέμα ρεαλιστικά και χωρίς προκαταλήψεις:

Και ερωτώ: Αλήθεια, οι συνομιλίες αυτές γίνονται μεταξύ των δύο κοινοτήτων (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) ή, στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ατέρμονη «συζήτηση» μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας (Ελληνοκυπρίων) και της αδιάλλακτης και πολεμοχαρούς Τουρκίας, η οποία, στην ουσία, ελέγχει το ψευδοκράτος που οι ίδιοι αποκαλούν «Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»;

Και πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ειλικρινείς και καλοπροαίρετες ενδοκυπριακές συνομιλίες, όταν στην ουσία δεν έχουμε να κάνουμε, όπως ανέφερα, με τους Τουρκοκυπρίους, αλλά με αυτήν ταύτην την αδιάλλακτη και επεκτατική Τουρκία; Όταν, μάλιστα, οι συνομιλίες πραγματοποιούνται υπό την «φοβέρα» της κατοχικής μπότας του Τούρκου κατακτητή;

Επανέρχομαι στον ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ 1955–1959 και στις διάφορες «λύσεις» που κάποιοι θεωρούν ως εφικτές, ήτοι: Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, Λύση Δύο Κρατών, Συνομοσπονδία, Ενιαίο Κράτος κ.λπ.

Δεν ήταν με τα πιο πάνω σκεπτικά και τις επιδιώξεις που ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου (1955–1959), αδελφοί μου. Σκοπός του αγώνα, ας μην το ξεχνούμε, ήταν αφενός η αποτίναξη του αγγλικού ζυγού (ο οποίος προέκυψε το 1878 από παραχώρηση της Κύπρου από τον τότε Οθωμανικό κατακτητή προς τη Μεγάλη Βρετανία) και αφετέρου η «Ένωσις της Κύπρου μετά της μητρός Ελλάδος».

Αυτά, για να μην τα ξεχνούμε…

Πολιτικός Ηγέτης του Αγώνα της ΕΟΚΑ ήτο ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ και Στρατιωτικός Αρχηγός του ανταρτοπολέμου της ΕΟΚΑ ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας-Διγενής.

Θεωρώ πως χρειάζεται εκ μέρους μας επαναξιολόγηση των θέσεών μας, με οδηγό αυτή την ίδια την Ιστορία…

Τι, λοιπόν, κάνουμε τώρα; Και τι προτείνουμε ως την καλύτερη λύση του Κυπριακού προβλήματος;

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ «ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ»

Κατόπιν όλων των πιο πάνω, θεωρώ -κατά την ταπεινή μου γνώμη- την κατωτέρω, ως την καλύτερη λύση του Κυπριακού προβλήματος, για αποφυγή μελλοντικών προβλημάτων:

Μιας και η Κύπρος, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης, ανήκει -είτε το θέλουμε είτε όχι- στο δυτικό μπλοκ, αντί να διεξάγουμε συνομιλίες, έχοντες να κάνουμε, στην ουσία, με την Τουρκία, θα ήταν προτιμότερο να απευθυνθούμε σε μια υπερδύναμη, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Πιο συγκεκριμένα, να προταθούν στην Αμερικανική κυβέρνηση τα εξής:

1. Να αποχωρήσουν από την Κύπρο οι δύο βρετανικές βάσεις.
2. Να αποχωρήσει από την Κύπρο όλος ο κατοχικός στρατός της Τουρκίας, μαζί και οι έποικοι που μετέφεραν μετά την εισβολή, με σκοπό την αλλοίωση της δημογραφικής μας σύνθεσης (οι Ελληνοκύπριοι αποτελούσαν τότε το 80% του πληθυσμού της Κύπρου και οι Τουρκοκύπριοι το 18%).
Και αυτά με αντάλλαγμα:
3. Να δοθεί μια αμερικανική βάση στο βόρειο μέρος της Κύπρου.
Και, τέλος,
4. Να γίνει ενσωμάτωση της Κύπρου στην Ελλάδα.

Αν υλοποιηθούν τα πιο πάνω, η Τουρκία θα το σκεφθεί και δύο και τρεις φορές πριν επιχειρήσει εκ νέου εισβολή στην Κύπρο. Θα μπορεί κανείς τότε να εγγυηθεί, ότι στην Μεγαλόνησο θα επικρατούν η ειρήνη και η ασφάλεια.

Οποιαδήποτε άλλη λύση θα εγκυμονεί πάντοτε κινδύνους, δεδομένου ότι η Τουρκία ουδέποτε τηρεί και σέβεται τις υπογραφές της και πάντοτε θα καραδοκεί να καταλάβει ολόκληρη την ιδιαίτερη πατρίδα μας, την Κύπρο.

Η Τουρκία θα καθίσει ήσυχα μόνο όταν γνωρίζει ότι υπάρχει απέναντί της μια πολύ ισχυρότερη δύναμη, όπως η Αμερική.

Αυτά νιώθω και αυτά εκφράζω, αδελφοί μου, ως ελεύθερος πολίτης της νήσου μας.

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των υπέρ Πίστεως και Πατρίδος καλώς αγωνισαμένων και πεσόντων πατέρων και αδελφών ημών, στον Απελευθερωτικό μας Αγώνα του Έπους 1955–1959.

Είθε όλοι μας να φανούμε αντάξιοι συνεχιστές του αγώνα και των θυσιών τους…

Καλή Ανάσταση να φθάσουμε και ανάσταση της ιδιαιτέρας μας Πατρίδος Κύπρου!

Ταπεινά,
με ευχές,
ο Ηγούμενος Τροοδιτίσσης Δαμασκηνός