Γι’ αυτό, πολλές φορές το λέγω, πως η επιτυχία, η χαρά, τα όλα βολικά, είναι μεγαλύτερος πειρασμός από τις θλίψεις….

Ας βάλουμε τα πράγματα στην σωστή τους θέση:

Πρώτον, πρέπει να γνωρίζουμε, πως ό,τι καλό κάμνουμε ή σκεπτόμαστε, αυτό ανήκει στον Θεό! «Ο Θεός γαρ εστιν ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν»(Φιλιπ. β’ 13). Και αλλού: «Μη πλανάσθε, αδελφοί μου αγαπητοί· πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον από του πατρός των φώτων» (Ιακ. α’ 17).

Και τανάπαλιν, ό,τι κακό ή λάθη κάμνουμε, αυτά είναι δικά μας! Λέγει και ο αδελφόθεος Ιάκωβος: «Μηδείς πειραζόμενος λεγέτω ότι από Θεού πειράζομαι… έκαστος δε πειράζεται υπό της ιδίας επιθυμίας εξελκόμενος και δελεαζόμενος· είτα η επιθυμία συλλαβούσα τίκτει αμαρτίαν, η δε αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον (Ιακ. α’ 13-15).

Άρα, λοιπόν, εκείνο που θέλω να καταλήξω, είναι ότι:

Θάπρεπε εμείς, περισσότερον να καταφεύγομε στον Θεό, στις επιτυχίες, στα καλά μας κατορθώματα και επιτεύγματα (αφού σ’ Αυτόν ανήκουν τα καλά, όπως εξηγήσαμε και πιο πάνω)· εις δε τα κακά μας, να βρίσκουμε την αιτία στους εαυτούς μας, ως πρωταιτίους των κακών.

Ακόμα, θάλεγα, και στα καλά μας και στα κακά μας, και στις δόξες μας και στις θλίψεις μας, και στις επιτυχίες μας και στις αποτυχίες μας, εν παντί πράγματι και εν παντί καιρώ, να καταφεύγομεν στον Πατέρα μας Θεόν, τον Θεόν των φώτων και των δώρων…

Και ο καλύτερος τρόπος καταφυγής, είναι η ευχή, το: