Η εκκλησία μας σήμερα  τιμά και προβάλλει ενώπιόν μας ως πρότυπα τρεις άγιες μορφές, οι οποίες σχετίζονται με τον σαρκωθέντα Κύριόν μας του οποίου την γέννησιν εορτάσαμεν προ τριών ημερών.

1ον, τον ταπεινόν και υπάκουον Μνήστορα της Παναγίας μας, Ιωσήφ. Τον Θεόκλητον αυτόν προστάτην  της αγίας οικογένειας, και νομιζόμενον κατά νόμον πατέρα του απάτορος, κατά το ανθρώπινον, Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

2ον, τον φερόμενον ως αδελφόν  του Κυρίου μας, Ιάκωβον τον αδελφόθεον. Υιόν του Μνήστορος Ιωσήφ από προηγούμενον γάμον του, και πρώτον επίσκοπον Ιεροσολύμων και Ιερομάρτυρα.

 Και τέλος 3ον, τον ένδοξον Βασιλέα και προφήτην Δαυΐδ, ο οποίος υπήρξε κατά σάρκα προπάτωρ του Κυρίου μας. Η Παναγία μας κατήγετο από το γένος του Δαυΐδ, εξ᾿ ου και ο Κύριός μας ονομάζεται εις τα Ευαγγέλια “Υιός Δαυΐδ”. Εγεννήθη μάλιστα ο Δαυΐδ εις την Βηθλεέμ όπου εγεννήθη και ο Χριστός μας. Κατά μαρτυρίαν του Αποστόλου Παύλου εις ομιλίαν του προς τους Εβραίους της Αντιόχειας της Πισιδίας, ο ίδιος ο Θεός εμαρτύρησε περί του Δαυΐδ λέγων : «εύρον Δαυΐδ τον του Ιεσσαί, άνδρα κατά την καρδίαν μου, ος ποιήσει πάντα τα θελήματά μου. τούτου ο Θεός από του σπέρματος κατ’ επαγγελίαν ήγαγε τω Ισραήλ σωτηρίαν» (Πράξ. 13, 23).

Από την εκλεκτήν αυτήν εκκλησιαστικήν μορφήν, τον πολύφωτον αυτόν αστέρα του εκκλησιαστικού στερεώματος της παλαιάς Διαθήκης, θα   πάρουμε επιλεκτικά μιαν ακτίνα φωτός, ένα χαρακατηριστικό το οποίο κατείχε το κέντρον της ύπαρξης του, και διαπότιζε την ζωή του ολόκληρη, τες σκέψεις, τους λόγους, τα συναισθήματα του ∙ και φυσικά το ξεχείλισμα της ψυχής του, που είναι το Θεόπνευστο βιβλίο των Ψαλμών. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι : Η αφοσίωσή του εις τας θειας εντολάς. Ο Δαυΐδ ήταν ένας αληθινός εραστής των θειων εντολών. Εμελετούσεν, ενεβάθυνε, εντρυφούσεν, επάλευε να εφαρμώσει τες θειες εντολές. Ο 118ος ψαλμός του, ο γνωστός ως “άμωμος” αποτελεί ένα εκτενή (178 στίχους) , αριστουργηματικόν ύμνον εις τες θειες εντολές. Μιαν πραγματείαν που μας διδάσκει ποιαν θέσιν έχουν στην ζωήν των ανθρώπων του Θεού οι θειες εντολές.

   1ον : Είναι ο πλούτος, η χαρά, η απόλαυσις. Γιατί; Διότι μέσα από τον λόγο Του γνωρίζουμε τον ίδιο τον Θεό. Βασιλεύς ο Δαυΐδ. Εις την διάθεσίν του πλούτος αμύθητος, απολαύσεις γήϊνες ἀτελείωτες…καί όμως λέγει «διά τούτο ηγάπησα τας εντολάς σου υπέρ χρυσίον και τοπάζιον.» (στ. 127). Και «ως γλυκέα τω λάρυγγί μου τα λόγιά σου, υπέρ μέλι τω στόματί μου» (στ. 103).  Η μελέτη λοιπόν του θειου λόγου είναι η ξεκούραση, η ανάπυσις, η ψυχαγωγία του ανθρώπου του Θεού.

   2ον : Μελέτη και εντρύφημα, πραγματική αδολεσχία. Ο Δαυΐδ μελετά και εμβαθύνει, απολαμβάνει τον θείον νόμον. Έτσι γνωρίζει κανείς και αγαπά τον Θεόν…«…μακάριοι οι εξερευνώντες τα μαρτύρια αυτού∙ εν όλη καρδία εκζητήσουσιν αυτόν». (στ. 2) Τα θεια λόγια και η ζωή των αγίων οι οποίοι τα ζουν, χρήζουν εξερευνήσεως, για να γνωρίσουμε την πρακτική εφαρμογή των θειων εντολών εις κάθε περίστασιν της ζωής μας… «από των εντολών σου συνήκα∙ διά τούτο εμίσησα πάσαν οδόν ἀδικίας.»(στ. 104) Έτσι αποκτάται η διάκριση καλού και κακού… «αποκάλυψον τους οφθαλμούς μου, και κατανοήσω τα θαυμάσια εκ του νόμου σου∙» (στ. 18) Να ζητούμε να μας φωτίζει ο Θεός να κατανοούμε τες εντολές Του.

   3ον :  Αγώνας για εφαρμογή των θειων ἐντολῶν…«ἐν τη καρδία μου έκρυψα τα λόγιά σου όπως αν μη αμάρτω σοι» (στ. 11). Σκοπός της γνώσεως των εντολών του Θεού είναι η αποφυγή της αμαρτίας. «Λύχνος τοις ποσί μου ο νόμος σου, και φως ταις τρίβοις μου. ώμοσα και έστησα του φυλάξασθαι τα κρίματα της δικαιοσύνης του.»  (στ. 105 -106) Και, «διά τους λόγους των χειλέων σου, εγώ εφύλαξα οδούς σκληράς…» ( Ψαλμ. 16, στ. 4) Χρειάζεται αγώνας και κόπος για την εφαρμογήν των εντολών του Θεού. Έτσι αγιάζεται ο άνθρωπος.

   4ον :  Η ορμητική και φλογερή μετάνοια για την παράβαση του Θειου νόμου…«διεξόδους υδάτων κατέδυσαν οι οφθαλμοί μου, επεί ουκ εφύλαξα τον νόμον σου.- Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου…». (στ. 136-7) Ο άνθρωπος του Θεού παραδέχεται ταπεινά τα σφάλματά του, και δεν θεωρεί τον Θεό υπερβολικό και απαιτητικό. Και, «…σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα» (Ψαλμ. ν΄ 6). Η αμαρτία είναι αμαρτία πρωτίστως διότι αποτελεί περιφρόνησιν του ευτελούς ανθρώπου προς τον δημιουργόν του και τον Θεϊκόν λόγον Του. Αυτή η επίγνωσις έκαμε τον Προφητάνακτα Δαυΐδ να λέγει : «εκόπιασα εν τω στεναγμώ μου, λούσω καθ᾿ εκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω» (ψαλμ. ς΄ 7) Ο ένδοξος Βασιλειάς Δαυΐδ δακρύει μετανοημένος για τα σφάλματά του ενώπιον του Θεού. Έτσι λαμβάνει ο άνθρωπος την άφεσιν των αμαρτιών του.

Κυριακή 28/12/2025

Για να ταιριάσει στην οθόνη του κινητού σας, δείτε το σε ‘πλήρη οθόνη’ (fullscreen) είτε πατώντας διπλό κλικ (double click) πάνω στην εικόνα είτε πατώντας το τετραγωνάκι κάτω δεξιά του βίντεο, αφού πατήσετε πάνω στην εικόνα· είτε ακούγοντας την στο YouTube, πατώντας κάτω αριστερά στο “Watch on YouTube“.

Σημείωση: Εάν τα γράμματα στο βίντεο δεν φαίνονται καθαρά, πατήστε πάνω στον οδοντωτό τροχό (στο PC), κάτω δεξιά, και αυξήστε το quality (ποιότητα) και μετά Refresh (F5).

Στο κινητό, θα βρείτε το quality (ποιότητα) πατώντας στις 3 κάθετες γραμμούλες πάνω δεξιά.

Καλή ακρόαση και καλή εμπέδωση…

Εγγραφείτε στην Κοινότητα (Viber / WhatsApp): => «ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΘΕΟΥ»