ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ:
- Κορυφή: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ / ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΝΑ «ΠΡΟΣΕΧΕΙ» ΤΟ ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ; / 10/10/2026
- Χριστός Παντοκράτωρ με το Ευαγγέλιο «ΑΥΞΑΝΕΣΘΕ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΕΣΘΕ»
- Κεντρική σκηνή: το ανδρόγυνο και ο Θεός που χαρίζει την ψυχή — «ΤΡΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ» (ο σύζυγος, η σύζυγος, Θεός)
- Αριστερά: η πολύτεκνη οικογένεια — «ΠΟΛΥΤΕΚΝΙΑ — ΕΥΛΟΓΙΑ»
- Δεξιά: η μητρότητα — «ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ»
- Κάτω κέντρο: το κοινό Ποτήριο — ο ιερέας χωρίς να κρατεί τίποτε, το ανδρόγυνο ευλαβικά εκατέρωθεν — «ΑΞΙΩΣ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ»
- Κάτω ταινία: «ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ — ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ»
- Η «προσοχή» ως συζυγικός αυνανισμός
Η πράξη του να «προσέχει» το ανδρόγυνο, κατά την συνεύρεσή του, είτε με την «απομάκρυνση» είτε με άλλους τρόπους αντισύλληψης, ισοδυναμεί με συζυγικό αυνανισμό. Και στις δύο περιπτώσεις αναζητείται η ηδονή για τον εαυτό, αποκομμένη από τον σκοπό της συνεύρεσης και από την πλήρη προσφορά του ενός προς τον άλλο.
Λέγει η προς Εβραίους επιστολή: «Ο γάμος είναι τίμιος σε όλα και η συζυγική κλίνη αμόλυντη· τους πόρνους όμως και τους μοιχούς θα τους κρίνει ο Θεός» (Προς Εβραίους 13, 4). Η κοίτη είναι αμίαντη όταν μένει μέσα στην τάξη που έθεσε ο Θεός, όχι όταν την ρυθμίζουμε εμείς κατά τις επιθυμίες μας.
- Μια πράξη «παρά φύση»
Η πράξη αυτή είναι παρά φύση, γιατί αφήνει στο μέσο του δρόμου την φυσιολογική λειτουργία του γεννητικού συστήματος του ανθρώπου, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει κατά την συνεύρεση. Ό,τι άρχισε η φύση, το διακόπτει η ανθρώπινη επέμβαση.
Ο Θεός ευλόγησε την ένωση των δύο φύλων με συγκεκριμένο σκοπό: «Και τους ευλόγησεν ο Θεός λέγοντας: Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίσατε την γη…» (Γένεσις 1, 28). Η ευλογία της γονιμότητας ανήκει στο σχέδιο του Θεού «από την αρχή», και δεν είναι κάτι που το «διορθώνουμε».
Άρα, όπως έγραψα και πιο πάνω, η πράξη αυτή (το να «προσέχει» δηλ. το ανδρόγυνο κατά την συζυγική του επαφή) είναι μια «παρά φύση» πράξη.
- Στην σύλληψη συμμετέχουν τρεις: ο σύζυγος, η σύζυγος και ο Θεός
Για να έρθει ένας νέος άνθρωπος στον κόσμο κατά την στιγμή της σύλληψής του, με την συζυγική ένωση του ανδρογύνου, συμμετέχουν τρεις: α) ο σύζυγος, β) η σύζυγος και γ) ο Θεός. Ο μεν άνθρωπος βάζει το υλικό στοιχείο που διαθέτει, ο δε Θεός βάζει την ψυχή.
Όταν λέμε άνθρωπος, εννοούμε τα συναμφότερα, ψυχή και σώμα, τα οποία δημιουργούνται ταυτόχρονα. Το έμβρυο (το ζυγωτό) είναι εμψυχωμένο ταυτόχρονα με την σύλληψή του.
Στην Αγία Γραφή αναφέρεται η συμμετοχή του Θεού στην σύλληψη του εμβρύου. Λέγει ο ψαλμωδός προς τον Θεό: «Διότι Εσύ δημιούργησες τα σπλάχνα μου (τα βάθη της ύπαρξής μου), με πήρες υπό την προστασία σου από την κοιλιά της μητέρας μου» (Ψαλμός 138, 13). Και ο Θεός προς τον προφήτη Ιερεμία: «Πριν σε πλάσω στην κοιλιά της μητέρας σου, σε γνώριζα, και πριν βγεις από την μήτρα, σε αγίασα» (Ιερεμίας 1, 5).
Όταν λοιπόν το ζευγάρι «προσέχει», αποκλείει τον Θεό από την συζυγική του σχέση και επαφή, και αυτό έχει το κόστος του.
- Ο λεγόμενος «οικογενειακός προγραμματισμός» και η ολιγοπιστία
Ο λεγόμενος οικογενειακός προγραμματισμός, διά μέσου της αντισύλληψης, σ’ ό,τι αφορά τον τελικό αριθμό των παιδιών, δείχνει ολιγοπιστία στον Θεό, ο Οποίος είναι και ο μόνος που θα καθορίσει ακριβώς τον αριθμό των τέκνων, προς το συμφέρον πάντοτε του ζευγαριού και της οικογένειας. Γιατί δείχνουμε τόση ολιγοπιστία στον Θεό και Πλάστη μας;
Λέγει ο Κύριος: «Αν λοιπόν το χορτάρι του αγρού, που σήμερα υπάρχει και αύριο ρίχνεται στο καμίνι, ο Θεός το ντύνει έτσι, δεν θα ντύσει πολύ περισσότερο εσάς, ολιγόπιστοι;» (Ματθαίος 6, 30)
Αν ο Θεός, αδελφοί μου, κρίνει πως ακόμα ένα παιδί θα φέρει πρόοδο και ευτυχία στην οικογένεια, θα το στείλει. Αν κρίνει ότι δεν θα είναι προς το συμφέρον του ζευγαριού και της οικογένειας, όσο κι αν αυτοί θα προσπαθούν, δεν θα τους στείλει άλλο παιδί.
Άλλο, βέβαια, αν το ζευγάρι αποφασίσει να εγκρατεύεται για άλλους λόγους (εννοείται όχι κακούς). Αυτό το αναγνωρίζει και ο απ. Παύλος, με κοινή συναίνεση και για πνευματικό σκοπό: «Μην στερείτε ο ένας τον άλλον, παρά μόνο αν συμφωνήσετε για λίγο καιρό, για να αφοσιωθείτε στην νηστεία και στην προσευχή, και πάλι να ξανασυνέρχεστε, για να μη σας πειράζει ο Σατανάς εξαιτίας της ακράτειάς σας» (Α΄ Κορινθίους 7, 5).
- Η πολυτεκνία, ευλογία του Θεού
Πάντοτε η πολυτεκνία εθεωρείτο ευλογία για το ζευγάρι και την οικογένεια, αλλά και δύναμη και το καλύτερο ομαλό ψυχολογικό περιβάλλον για τα παιδιά, που μαθαίνουν μέσα στην πολύτεκνη οικογένεια την μοιρασιά, την αλληλοβοήθεια και την συνύπαρξη.
Λέγει ο Ψαλμωδός: «Δέστε, είναι κληρονομιά από τον Θεό τα παιδιά, ανταμοιβή του Κυρίου ο καρπός της κοιλίας. Όπως είναι τα βέλη στο χέρι του δυνατού, έτσι είναι τα παιδιά των παραμερισμένων από τους ανθρώπους πιστών. Μακάριος είναι ο άνθρωπος που θα εκπληρώσει με αυτό τον τρόπο τον πόθο του· έτσι δεν θα ντροπιαστεί όταν ομιλεί με τους εχθρούς του στην πύλη της πόλεως» (Ψαλμός 126, 3-5).
Και ας μην ξεχνούμε την λαϊκή ρήση: «δύο ίσον ένα, ένα ίσον κανένα», κάτι που βγαίνει μέσα από την εκατοντάδων χρόνων εμπειρία των ανθρώπων.
- Η μητρότητα και η υγεία της γυναίκας
Όταν η γυναίκα, με το θέλημα του Θεού, μένει έγκυος και γεννά, αυτό πολύ βοηθά και στην υγεία της. Η φύση την έχει προετοιμάσει για την μητρότητα. Σύμφωνα με ιατρικές παρατηρήσεις, η τεκνογονία και ο θηλασμός ωφελούν την υγεία της μητέρας, ενώ η συστηματική αποφυγή της τεκνογονίας μπορεί, μαζί με άλλους παράγοντες, να συμβάλλει σε προβλήματα υγείας, ακόμη και σοβαρά, όπως ο καρκίνος.
Ο ίδιος ο απ. Παύλος συνδέει την μητρότητα με την σωτηρία της γυναίκας: «Θα σωθεί η γυνή διά της τεκνογονίας, αν παραμείνουν με σωφροσύνη στην πίστη, στην αγάπη και στον αγιασμό» (Α΄ Τιμοθέου 2, 15). Η μητρότητα που βιώνεται με πίστη, αγάπη και αγιασμό γίνεται δρόμος σωτηρίας. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι η γυναίκα που δεν απέκτησε παιδιά δεν σώζεται. (Αντίθετα, αν το ζευγάρι στοχεύσει στον πρώτο και αρχικό σκοπό του Γάμου, που είναι η κατάκτηση της Βασιλείας των Ουρανών, τότε πιο εύκολα και με λιγότερα εμπόδια μπορεί αυτό να το πετύχει. Αυτά όμως, η τεκνοποιία δηλ. ή η ατεκνία, μέσα στον γάμο, ανήκουν μόνο στον Θεό.)
- Η «συν-ουσία» που δεν γίνεται πλήρης
Η «προσοχή» του ζευγαριού δεν είναι προς τιμήν του. Η λέξη «συν-ουσία» σημαίνει κοινή ουσία, δηλαδή ότι οι δύο ενώνονται και γίνονται ένα. Όταν όμως το ζευγάρι εμποδίζει την τεκνογονία με διάφορους τρόπους, οι δυο τους δεν φτάνουν σε πραγματική, ουσιαστική συν-ουσία, ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι έχουν πλήρη και ομαλή επαφή — Με άλλα λόγια, ούτε ο άνδρας συνέρχεται με την γυναίκα του, ούτε η γυναίκα με τον άνδρα της.
Λέγει η Γραφή: «Γι’ αυτό ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και την μητέρα του και θα προσκολληθεί στην γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο μία σάρκα» (Γένεσις 2, 24). Η «μία σάρκα» θέλει ολόκληρο τον «άνθρωπο» (το ζευγάρι) και ολοκληρωμένη την ένωση, χωρίς επιφυλάξεις.
- Η έλλειψη αμοιβαίου συζυγικού σεβασμού
Όταν «προσέχει» το ζευγάρι, οι δύο δεν απολαμβάνουν πραγματικά ο ένας τον άλλον. Η πράξη αυτή δεν συνιστά αμοιβαίο συζυγικό σεβασμό, γιατί ο καθένας δίνεται μισός και δέχεται τον άλλον μισό.
Λέγει ο απ. Παύλος: «Ο άνδρας να αποδίδει στη γυναίκα την οφειλόμενη συζυγική στοργή, το ίδιο και η γυναίκα στον άνδρα. Η γυναίκα δεν έχει εξουσία πάνω στο δικό της σώμα, αλλά ο άνδρας· το ίδιο και ο άνδρας δεν έχει εξουσία πάνω στο δικό του σώμα, αλλά η γυναίκα» (Α΄ Κορινθίους 7, 3-4). Με άλλα λόγια, οι σύζυγοι ανήκουν ο ένας στον άλλον, και όχι ο καθένας στον εαυτό του.
- Αυτοϊκανοποίηση αντί για έρωτα
Όταν «προσέχει» το ζευγάρι, στην ουσία δεν κάνει έρωτα, αλλά με κάποιο τρόπο προκαλεί μια αυτοϊκανοποίηση, είτε στο ένα μέρος είτε στο άλλο είτε και στα δύο, πράγμα που εμπίπτει στα λεγόμενα θανάσιμα αμαρτήματα.
Ο αληθινός έρωτας των συζύγων είναι αγάπη που θυσιάζεται. Λέγει ο απ. Παύλος για την αγάπη: «Η αγάπη … δεν ζητεί τα δικά της» (Α΄ Κορινθίους 13, 4-5). Εκεί όπου κυριαρχεί η αναζήτηση της δικής μου ικανοποίησης, ο έρωτας στρέφεται στον εαυτό και παύει να είναι δώρο και προσφορά.
- Το εμπόδιο στην συχνή Θεία Κοινωνία
Τέλος, το ζευγάρι που προσέχει κατά την συζυγική του επαφή κωλύεται (εμποδίζεται) από το να κοινωνά συχνά και όποτε θέλει.
Λέγει ο απ. Παύλος: «Ας εξετάζει ο άνθρωπος τον εαυτό του, και αφού τον εξετάσει ας εσθίει τον άγιον άρτον και ας πίνει από το άγιον ποτήριον» (Α΄ Κορινθίους 11, 28). Όποιος γνωρίζει ότι ζει σε κατάσταση που η συνείδησή του και η Εκκλησία θεωρούν αμαρτία, και δεν μετανοεί, δεν μπορεί να προσέρχεται στο Ποτήριον όποτε θέλει. Η λύση είναι η ειλικρινής εξομολόγηση και η καθοδήγηση από τον πνευματικό, ώστε το ζευγάρι να ξαναβρεί αξίως την χαρά της κοινής Θείας Κοινωνίας.
Συμπερασματικά
Ο Γάμος είναι δώρο του Θεού, ανοιχτό στην ζωή… Κατά την συζυγική ένωση συμμετέχει και ο Θεός, ο Οποίος γνωρίζει καλύτερα από εμάς ποιο είναι το πραγματικό συμφέρον της οικογένειάς μας. Το ζευγάρι δεν καλείται να προγραμματίσει το μέλλον του μόνο του, αλλά να προχωρά στην ζωή με εμιστοσύνη στον Θεό. Η εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν είναι ο δρόμος που επισπά την ευλογία…
*Σημ.: Μετά την σύντομη ανάπτυξη του εισαγωγικού μας θέματος, απαντούμε στην συνέχεια σε κάθε είδους απορίες, αμφιβολίες ή ερωτήματα που τυχόν έχουν οι πιστοί (και όχι απαραιτήτως μόνο στο εισαγωγικό θέμα που θίγουμε).
