ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ:
- Χριστός Παντοκράτωρ: «Η ΑΓΑΠΗ ΩΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑ»
- Φρέσκο ή μαραμένο τριαντάφυλλο: «ΦΡΕΣΚΟ Η ΜΑΡΑΜΕΝΟ;»
- Σφραγισμένο δώρο-παρακαταθήκη: «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ»
- Νέος / Νέα: «ΦΥΛΑΣΣΩ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗΝ» / «ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ» — χρυσή κλωστή και «ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ»
- Γεωργός — ένας σπόρος, ένα χωράφι: «ΕΝΑΣ ΣΠΟΡΟΣ — ΕΝΑ ΧΩΡΑΦΙ»
- Στρατιώτης / Γιατρός: «ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ»
- Κάτω ταινία: «ΑΓΝΟΤΗΤΑ = Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ»
Σημ.1: Αυτά που γράφουμε σήμερα, η εγκράτεια δηλ. προ του γάμου και πριν ακόμα γνωρίσει την/τον μελλοντική/ό του/της σύζυγο, ισχύουν -εννοείται- και μετά, αφού γνωριστούν. Αυτό άλλωστε ήταν και το θέμα της Σύναξης του προηγούμενου Σαββάτου, για τις προγαμιαίες σχέσεις. Μολονότι, θάπρεπε πρώτα να γίνει το σημερινό θέμα και κατόπιν αυτό του προηγούμενου Σαββάτου· απλά, μετά σκέφτηκα να ασχοληθώ και με το παρόν θέμα.
Σημ.2: Στο εξής θα αναφέρομαι μιλώντας στο ανδρικό φύλο — αλλά το ίδιο σκεπτικό θα ισχύει και για το γυναικείο.
- Η αγάπη ως προσφορά και όχι ως παρουσίαση πλούσιου «βιογραφικού»…σεξουαλικών εμπειριών
Υπάρχει μια διαδεδομένη πλανεμένη αντίληψη ότι όσες περισσότερες σχέσεις έχει κανείς πριν τον γάμο, τόσο πιο «έτοιμος» σύζυγος θα αναδειχθεί(!) — λες και η αγάπη να αποτελεί ένα βιογραφικό σεξουαλικών εμπειριών πάνω στο οποίο μπορεί κανείς να «χτίσει», και στο οποίο «εξασκείται» πριν βρει το «κατάλληλο» πρόσωπο.
Όμως, για να μάθεις να παίζεις βιολί, δεν κάνεις πρόβες σε πολλά ξεκούρδιστα βιολιά — μαθαίνεις πάνω στο ένα όργανο που θα κρατήσεις, γνωρίζοντάς το βαθιά και προσαρμόζοντας το αυτί στην χρήση αυτού και μόνο. Έτσι και η αγάπη δεν χρειάζεται προηγούμενη σεξουαλική «εξάσκηση» σε άλλα πρόσωπα για να είναι αληθινή και πλήρης· αντίθετα, δίνεται ολόκληρη και αναλλοίωτη σε έναν άνθρωπο, και αυτή ακριβώς η αφοσίωση -και όχι η εξοικείωση με πολλούς- είναι που θα γεμίσει στον Γάμο την ένωση των δύο με αρμονία.
- Τι λογής τριαντάφυλλο θάθελες να προσφέρεις στην αγάπη σου — φρέσκο ή μαραμένο;
Λέγω κάποτε στους έφηβους και στους άγαμους νέους: Φαντάσου ότι βρήκες τον άνθρωπο της ζωής σου. Θα ήθελες σ’ αυτή σου την αγάπη να προσφέρεις ένα τριαντάφυλλο μαραμμένο, άχρωμο, άοσμο, και ξηρό; Ή να της το προσφέρεις φρέσκο, μυρωδάτο, ολοκόκκινο και ολόδροσο;
Ασφαλώς, η απάντηση που μου δίνουν είναι η δεύτερη επιλογή.
Και συνεχίζω: Άρα, λοιπόν, και συ αν κρατήσεις το σώμα σου αγνό και καθαρό, αυτή την δεύτερη επιλογή θα προσφέρεις στην αγάπη σου, που για σένα θα είναι η μοναδική!!! (αφού “she is the one!!!”).
- Η μελλοντική σου αγάπη ήδη υπάρχει και σε περιμένει — μην της κάνεις απιστίες από τώρα
Απευθύνομαι στον κάθε άγαμο νέο: Σίγουρα, η κοπέλα που θα βρεις (η μελλοντική σου δηλαδή σύζυγος) κάπου ζει — το πιο πιθανό, δεν θα πεις πως δεν γεννήθηκε ακόμα(!) Κάπου βρίσκεται, κάπου δραστηριοποιείται, απλά δεν την γνωρίζεις.
Σε ερωτώ και πάλιν: Αφού αυτή είναι η μοναδική για σένα αγάπη! — έστω κι αν δεν την γνωρίζεις προς το παρόν· αφού αυτή είναι ο άνθρωπος της ζωής σου· θα ήθελες να της κάνεις απιστίες, “πηγαίνοντας” με την μια και με την άλλη;
Και συνεχίζω:
- Η αναλογία της «φύλαξης» και παρακαταθήκης προς το έτερον ήμισυ
Φαντάσου ότι ετοιμάζεις ένα πολύτιμο δώρο για κάποιον που δεν έχεις ακόμα γνωρίσει προσωπικά — ίσως έναν φίλο και μεγάλο συνεργάτη, που πρόκειται να κάνεις στο μέλλον. Πώς θα φύλαγες το δώρο αυτό; Θα τόδινες μεταχειρισμένο; Όχι, βέβαια! Σίγουρα θα το φύλαγες σφραγισμένο, άθικτο, ανέγγιχτο, ακριβώς επειδή ξέρεις ότι προορίζεται για ένα συγκεκριμένο και σημαντικό πρόσωπο και όχι για τον καθένα.
Το ίδιο ισχύει με το σώμα και την καρδιά σου: είναι ήδη «προορισμένα» για το μελλοντικό σου έτερον ήμισυ, ακόμη κι αν το πρόσωπο αυτό παραμένει προς το παρόν άγνωστο.
Προχωρούμε:
- Το «χρέος» προς κάποιον που ήδη σε περιμένει
Όπως εσύ περιμένεις να βρεις το «ένα και μοναδικό» πρόσωπο της ζωής σου, φαντάσου ότι και η μελλοντική σου σύζυγος, κάπου, ίσως αυτήν ακριβώς την στιγμή που μιλούμε, περιμένει τον δικό της άνθρωπο (εσένα) — και ίσως αγωνίζεται να παραμείνει αγνή για να προσφερθεί έτσι σε σένα.
Αυτή η αμοιβαιότητα δημιουργεί ένα αόρατο «συμβόλαιο τιμής και σεβασμού» ανάμεσά σας: της αξίζει ακριβώς ό,τι εσύ θα ήθελες να λάβεις από εκείνη.
- Παράδειγμα ο στρατιώτης και ο γιατρός που προετοιμάζονται, πριν δώσουν επίσημα τον όρκο τους
Ένας στρατιώτης ή γιατρός δεν αρχίζει να τηρεί τον όρκο πίστης μόνο την μέρα της επίσημης τελετής· αλλά, προετοιμάζεται γι’ αυτόν πολύ νωρίτερα, με πειθαρχία και αφοσίωση, που τον καθιστούν άξιο του όρκου όταν έρθει η ώρα.
Έτσι και η πίστη προς την μελλοντική σύζυγο δεν ξεκινά την ημέρα του γάμου — αρχίζει ουσιαστικά πολύ πριν, πριν ακόμη την γνωρίσει, ως εσωτερική διάθεση και τοποθέτηση και τρόπος ζωής.
- Το τραύμα της σύγκρισης εκ των πολλαπλών σεξουαλικών εμπειριών
Η πολλαπλή σεξουαλική εμπειρία πριν την γνωριμία με το «οριστικό» πρόσωπο συχνά αφήνει ίχνη… — συνειδητά, δηλαδή, ή ασυνείδητα δημιουργείται μέσα στον γάμο μια αόρατη σύγκριση, μια «παρουσία» -αν θέλετε- προηγούμενων προσώπων στην μνήμη, στην φαντασία, στην ψυχή, ακόμα και στο σώμα, τα οποία αοράτως ακολουθούν τον δράστη!
Αυτό, όμως, αδελφοί μου, δυσκολεύει την πλήρη και απόλυτη αφοσίωση στο οριστικό πρόσωπο — στον άνθρωπο που τελικά διάλεξες να αγαπήσεις για μια ζωή…
- Η εικόνα της «αμοιβαίας καθαρότητας» στην σχέση
Δύο άνθρωποι (άνδρας και γυναίκα) που φτάνουν στον γάμο χωρίς προηγούμενες σεξουαλικές εμπειρίες χτίζουν την σχέση και την απόλυτη οικειότητά τους από την αρχή, μαζί, χωρίς συγκρίσεις ή αναφορές σε άλλα προηγούμενα πρόσωπα…
Αυτό ενισχύει την μοναδικότητα και το βάθος του δεσμού τους, αφού τίποτα δεν «μοιράστηκε» ξανά με άλλους, — όλα είναι καινούρια, πρωτόγνωρα και αποκλειστικά δικά τους!
- Ο κανόνας της αμοιβαιότητας
Ρωτώ τον νέο: Τι θα ήθελες να έχει κάνει η κοπέλα σου, πριν σε γνωρίσει; Θα ήθελες να μάθεις ότι είχε πολλές σχέσεις πριν από σένα, ή θα ήθελες να είχε εγκρατευθεί εκείνο που θα ζούσατε μαζί;
Αν η απάντηση είναι η δεύτερη, τότε με συνέπεια οφείλεις να μην κάνεις εσύ ο ίδιος αυτό που ούτε σύ θα ήθελες να έχει διαπράξει εκείνη.
- Η εγκράτεια ως «προίκα» χαρακτήρα που προσφέρεται στο έτερον ήμισυ
Η ικανότητα κάποιου να εγκρατεύεται στα σαρκικά, ακόμη και πριν γνωρίσει το πρόσωπο που θα αγαπήσει, δείχνει ήδη έναν χαρακτήρα ικανό για αυτοκυριαρχία, υπομονή και σεβασμό.
Αυτές ακριβώς οι ιδιότητες, οι αρετές, θα χρειαστούν άφθονα μέσα στον ίδιο τον γάμο — άρα η προγαμιαία εγκράτεια είναι ήδη μια πρώτη ωφέλιμη «άσκηση» για τον γάμο που θα έρθει…
Υπενθυμίζω αυτό που είπαμε ήδη και στην Σύναξη του προγούμενου Σαββάτου, ότι η εγκράτεια πριν τον γάμο θεωρείται άσκηση που καλλιεργεί τον έλεγχο των παθών και αποτελεί εγγύηση για την κατοπινή, εντός του γάμου, αμοιβαία πιστότητα, και την επιτυχή αντιμετώπιση των πολλαπλών αναφυόμενων προβλημάτων μέσα σ’ αυτόν.
- Η εικόνα του σπόρου και του καρπού
Ένας γεωργός δεν σπέρνει τον ίδιο σπόρο σε πολλά χωράφια (και δη ξένα!!!) περιμένοντας να θερίσει καρπό σε ένα μόνο από αυτά! Ο έρωτας, όταν διαμοιράζεται σε πολλά πρόσωπα πριν την ώρα του, χάνει την δύναμή του — σαν σπόρος σκορπισμένος παντού, που πουθενά δεν προλαβαίνει να ριζώσει βαθιά.
Η αγάπη που φυλάσσεται για ένα και μόνο πρόσωπο είναι αυτή που, όταν έρθει η ώρα, θα καρποφορήσει με όλη της την δύναμη!
- Το ερώτημα «ποιον ενοχλώ» ή «σε ποιον απιστώ» όταν είμαι μόνος και χωρίς δεσμεύσεις;
Όταν κάποιος δεν έχει ακόμη γνωρίσει το πρόσωπο που θα αγαπήσει, μπορεί εύκολα να σκεφτεί ότι «δεν αδικώ κανέναν με τις επιλογές μου». Ωστόσο, ό,τι κάνει με το σώμα και την καρδιά του τώρα, το «μεταφέρει» αναπόφευκτα μαζί του στη μελλοντική του σχέση — καλές δηλ. συνήθειες, αλλά και τραύματα, εμπειρίες (καλές ή κακές), για να μην πω και…“δεσμεύσεις”.
Άρα δεν είναι ποτέ πραγματικά «μόνος» στις επιλογές του· υπηρετεί ήδη, εν αγνοία του, το μέλλον του γάμου του.
- Η ενότητα λόγου και πράξης
Ένας νέος που ζητά αγνότητα, εντιμότητα και πίστη από την μελλοντική του σύζυγο, ενώ ο ίδιος δεν την τηρεί, βρίσκεται σε ουσιαστική αντίφαση — ζητά κάτι που δεν είναι διατεθειμένος ο ίδιος να προσφέρει.
Όμως, η συνέπεια λόγου και πράξης είναι το θεμέλιο κάθε αληθινής σχέσης και εμπιστοσύνης· γι’ αυτό ό,τι επιθυμεί κανείς να λάβει, οφείλει πρώτος να το ζήσει και να το προσφέρει.
Συμπερασματικά
Η περίοδος της νεότητας και ειδικότερα αυτή της εφηβίας πρέπει να είναι απαλλαγμένες από ο,τιδήποτε έχει σχέση με τα σαρκικά/σεξουαλικά. Γι’ αυτό και είμαστε κάθετα ενάντιοι στην λεγόμενη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών και/ή των εφήβων. Ιδίως η εφηβία, αδελφοί μου, έχει ανάγκη από ξεγνοιασιά, κάτι που τους λείπει σήμερα και γι’ αυτό πολλές φορές συναντούμε αρκετά ψυχολογικά και υπαρξιακά προβλήματα, τόσο στους εφήβους, όσο και στους μετέπειτα νέους και νέες.
Λέγω κάποτε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως κανονικά θάπρεπε να κάναμε “interview”, σε όσους επιθυμούν να λάβουν άδεια γάμου. Όμως, διερωτώμαι, πόσοι θα περνούσαν το “interview”;…
Για να καταλάβετε πόσο σοβαρά τοποθετείται η Εκκλησία απέναντι στην προ του Γάμου αγνότητα και παρθενία, έχει ως Κανόνα το εξής:
Εάν κάποιος επιθυμεί να εισέλθει στην Ιερωσύνη, δεν μπορεί να το κάνει εάν δεν έχει κρατήσει αγνότητα μέχρι τον Γάμο του. Όμως, και εάν ο ίδιος είχε παραμείνει αγνός, όμως η σύζυγός του δεν είχε παραμείνει παρθένος μέχρι τον Γάμο της, και πάλιν, αυτό αποτελεί κώλυμα (εμπόδιο) για τον άνδρα της να ιερωθεί.
Τόσο σοβαρό θεωρεί το ζήτημα αυτό η Εκκλησία μας!
Με λίγα λόγια, αδελφοί μου, Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ! — τόσο στους εφήβους, όσο και στους νέους (είτε είναι αρσενικού γένους είτε θηλυκού).
*Σημ.: Μετά την σύντομη ανάπτυξη του εισαγωγικού μας θέματος, απαντούμε στην συνέχεια σε κάθε είδους απορίες, αμφιβολίες ή ερωτήματα που τυχόν έχουν οι πιστοί (και όχι απαραιτήτως μόνο στο εισαγωγικό θέμα που θίγουμε).
